Kemal Sunal…
Kemal Sunal aramızdan ayrılalı bugün itibariyle tam on yedi yıl olmuş. Bazı insanların öldüğünü kabul etmek zordur. ‘Aramızdan ayrılalı’ tabirini kullanmamızın bir nedeni de odur. Bir gün dönüvereceğini, “Merhaba ben geldim! Var mı çayın?”, diye sesleneceğini düşünürsünüz aralıksız.
Nasıl düşünmezsiniz ki? Onun filmlerinin ekran çıkmadığı bir gün bile olmadı. Günün hangi saati kanallar arasında zaplasanız, mutlaka bir filmine rastlarsınız bir kanalda. İşte Tosun Paşa kılığında Şener Şen’le dalga geçmekte ya da Şabanoğlu Şaban’da her fırsatta omzundan vurmakta onu. İşte Kibar Feyzo geçiyor ve Müjde Ar’a “Ben bir sevda kuşuyum!”, diye şakıyor Şaban. ‘Hababam’sız olmaz; her gün en az on kanalda rastlarsınız. Şehirlerarası otobüs yolculuğunda uyku tutmaz, ekrana yüklenen filmleri gezersiniz, ‘Süt Kardeşler’ oradadır; kahkahanız yanınızdaki yolcuyu uyandırır.
Başka bir yazımda da bahsetmiştim. Kendini izlettiren filmlerdir onlar. Az sonra gelecek espriyi bilir ve hatta daha sahne gelmeden gülümsemeye başlarsınız. Yeşilçam’ın büyüsüdür…
Bir Kemal Sunal daha gelmez. Gelmesin de. Bugünün ‘moda’ komedyenlerinin yarına kalacağı meçhulken, gelmesin de zaten…









Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Resim
UYARLAMALAR Yeşilçam sineması başlangıcından itibaren yabancı etkilere açık bir sinemaydı. Daha Muhsin Ertuğrul'dan başlayarak, yabancı filmler bize adapte edildi. Bu adaptasyon alışkanlığı sinemayla da başlayan bir şey değildi. Tanzimat edebiyatı döneminde pek çok yabancı eser yerlileştirildi. Bunlarda tiyatro oyunları ağırlıktaydı. Ertuğrul da bir tiyatro adamı olduğu için, sinemamızın tek adamı olduğu o ilk yıllarında alışkanlıkla diyelim, kolaycılıkla diyelim, daha çok uyarlamalara yöneliyordu. Aysel Bataklı Damın Kızı, bir Selma Lagerlöf'ün bir eserinden aktarılmıştı. Milyon Avcıları, Le Million'dan (Rene Clair, 1931) ve Kızkulesinde Bir Facia, Fener Bekçileri ( P.Autier ile P.Cloquemelin'in " Gardien de Phares " oyunu )  adlı bir oyundan alıyordu konusunu. Bu eğilim, film yapımında bir enflasyonun yaşanmakta olduğu '60larda patlama noktasına geldi. Çünkü sinemamızda zaten üç, beş senarist bulunuyordu ve konu sıkıntısı onları yabancı filmlerden uya...
Devamı
Resim
ALİYE RONA Aliye Rona'ya hayranlığım, sanırım üniversite yıllarımda Yılanların Öcü'nü bir arkadaşımın hediye ettiği video kasetten izlememle başladı. Daha önce hiç izlememiş miydim? İzlemiştim elbette onu, ama zihnim çoğu seyircinin zihni gibi, hep başkarakterle özdeşleşmeye meyilliydi. Oysa Aliye Rona da vardı filmde, Erol Taş da, Hayati Hamzaoğlu da vardı, adlarını buraya dökmeye kalksak hep eksik kalacak dibi yok bir liste dolusu insan da vardı o filmlerde. Aliye Rona'nın oyunculuğunun bir örneği daha yoktur ama sinemamızda. Erkek kadın, dirayetli, kanatlarının altına tüm bir sülaleyi alan kadın,kemikli yüz yapısıyla o denli çekiciyken korkunç, itici olmayı başaran kadındı o. Fatma Girik, onca gayretine ve yapılan yaşlandırma makyajının fena olmayışına rağmen, güç bela Irazca olabilmişti Yılanların Öcü'nün ikinci çevriminde. Aliye Rona'ysa giymişti Irazcayı üstüne, öyle kamera karşısına çıkmıştı. Yine üniversite yıllarımda onun bir başka klasik oyununu izledi...
Devamı
Resim
Yeşilçam’ın Uyarlamaları: AVARE Avare ’yi, ilk televizyonda izlediğimi hatırlıyorum, siyah beyaz, tek kanallı TRT yıllarında. İçe işleyen bir filmdir. Öyle sahneleri vardır ki, on yıllar geçse yine de hatırlarsınız. Yağmur altındaki doğum sahnesini ve o sahneye eşlik eden mahalli şarkıcıları, dekorlarda geçen müzikal sahnelerin yapaylığını bir anda unutturuveren, belgesel gibi çekilmiş kenar mahalle sekansları ( Raj Kapoor çıplak bir çocuğu kucağına alır ve o derme çatma evlerin arasında, eski püskü kıyafetleriyle gezinir), Nargis ’in o aslında erkeksi iriliğine rağmen hemen narinleşiveren duru güzelliğiyle Avare ’ye yalvardığı anları, utangaç aşk sahnelerini ve kimi yerlerdeki kötü, ama zaten o haliyle güzel oyunculukları bir kere izleseniz unutamazsınız. Uzun, ama sihirli bir filmdir Avare . Raj Kapoor ’un çizdiği tipleme Şarlo ’dan hayli esinlenmiştir, ama bir kendine özgülüğü de yok değildir ve tüm dünyada büyük ilgi görür, Hint sinemasının tanınmasını sağlar. Sinemalarımıza ...
Devamı