Merhaba,
Önce kendimi tanıtayım isterseniz. İlker Mutlu bendeniz. Nisan '72'de Samsun'da doğdum. Kökenimiz Gümüşhaneli. Aslen inşaat mühendisi olup, halen hem mesleğimi icra ediyor, hem de SEKANS Sinema Kültürü Dergisi'nde (www.sekans.org) sinema yazıları yazıyorum.
FAcebook'ta da Samsun Sinema Topluluğu adında bir sayfam var.
Gerçek bir sinema sevdalısı, hatta delisi olarak bugünden itibaren sizlerle bu tutkumu bu sayfalardan gerek anılarım, gerekse sinema yazılarımla, kitabımdan alıntılarla paylaşacağım.
Hadi hayırlısı...



Yorumlar

  1. Unknown3 Haziran 2017 16:51

    Her işini tutkuyla yapan birisin.. başarılarının devamını dilerim...

    YanıtlaSil
  2. Unknown3 Haziran 2017 21:14

    Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  3. Unknown3 Haziran 2017 21:16

    Sinema sevdan bize mutluluklar getiriyor. Başarılar.

    YanıtlaSil
  4. casecity3 Haziran 2017 22:33

    Hayırlı uğurlu olsun, güzel yazılarla dolsun :)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Resim
UYARLAMALAR Yeşilçam sineması başlangıcından itibaren yabancı etkilere açık bir sinemaydı. Daha Muhsin Ertuğrul'dan başlayarak, yabancı filmler bize adapte edildi. Bu adaptasyon alışkanlığı sinemayla da başlayan bir şey değildi. Tanzimat edebiyatı döneminde pek çok yabancı eser yerlileştirildi. Bunlarda tiyatro oyunları ağırlıktaydı. Ertuğrul da bir tiyatro adamı olduğu için, sinemamızın tek adamı olduğu o ilk yıllarında alışkanlıkla diyelim, kolaycılıkla diyelim, daha çok uyarlamalara yöneliyordu. Aysel Bataklı Damın Kızı, bir Selma Lagerlöf'ün bir eserinden aktarılmıştı. Milyon Avcıları, Le Million'dan (Rene Clair, 1931) ve Kızkulesinde Bir Facia, Fener Bekçileri ( P.Autier ile P.Cloquemelin'in " Gardien de Phares " oyunu )  adlı bir oyundan alıyordu konusunu. Bu eğilim, film yapımında bir enflasyonun yaşanmakta olduğu '60larda patlama noktasına geldi. Çünkü sinemamızda zaten üç, beş senarist bulunuyordu ve konu sıkıntısı onları yabancı filmlerden uya...
Devamı
Resim
ALİYE RONA Aliye Rona'ya hayranlığım, sanırım üniversite yıllarımda Yılanların Öcü'nü bir arkadaşımın hediye ettiği video kasetten izlememle başladı. Daha önce hiç izlememiş miydim? İzlemiştim elbette onu, ama zihnim çoğu seyircinin zihni gibi, hep başkarakterle özdeşleşmeye meyilliydi. Oysa Aliye Rona da vardı filmde, Erol Taş da, Hayati Hamzaoğlu da vardı, adlarını buraya dökmeye kalksak hep eksik kalacak dibi yok bir liste dolusu insan da vardı o filmlerde. Aliye Rona'nın oyunculuğunun bir örneği daha yoktur ama sinemamızda. Erkek kadın, dirayetli, kanatlarının altına tüm bir sülaleyi alan kadın,kemikli yüz yapısıyla o denli çekiciyken korkunç, itici olmayı başaran kadındı o. Fatma Girik, onca gayretine ve yapılan yaşlandırma makyajının fena olmayışına rağmen, güç bela Irazca olabilmişti Yılanların Öcü'nün ikinci çevriminde. Aliye Rona'ysa giymişti Irazcayı üstüne, öyle kamera karşısına çıkmıştı. Yine üniversite yıllarımda onun bir başka klasik oyununu izledi...
Devamı
Resim
Yeşilçam’ın Uyarlamaları: AVARE Avare ’yi, ilk televizyonda izlediğimi hatırlıyorum, siyah beyaz, tek kanallı TRT yıllarında. İçe işleyen bir filmdir. Öyle sahneleri vardır ki, on yıllar geçse yine de hatırlarsınız. Yağmur altındaki doğum sahnesini ve o sahneye eşlik eden mahalli şarkıcıları, dekorlarda geçen müzikal sahnelerin yapaylığını bir anda unutturuveren, belgesel gibi çekilmiş kenar mahalle sekansları ( Raj Kapoor çıplak bir çocuğu kucağına alır ve o derme çatma evlerin arasında, eski püskü kıyafetleriyle gezinir), Nargis ’in o aslında erkeksi iriliğine rağmen hemen narinleşiveren duru güzelliğiyle Avare ’ye yalvardığı anları, utangaç aşk sahnelerini ve kimi yerlerdeki kötü, ama zaten o haliyle güzel oyunculukları bir kere izleseniz unutamazsınız. Uzun, ama sihirli bir filmdir Avare . Raj Kapoor ’un çizdiği tipleme Şarlo ’dan hayli esinlenmiştir, ama bir kendine özgülüğü de yok değildir ve tüm dünyada büyük ilgi görür, Hint sinemasının tanınmasını sağlar. Sinemalarımıza ...
Devamı